బాలికల విద్యలో ఎందుకు పెట్టుబడి పెట్టాలి? Why Invest in Girls Education?

 

యూరప్ మరియు గల్ఫ్ వంటి దేశాల సమాజాలలో పెరిగిన బాలికలు ఆసియా ఉపఖండం కంటే తెలివైనవారని ఒక అనుభవ సంబంధమైన అధ్యయనం తెలిపింది.  ఎందుకంటే ఆ దేశాల్లోని తల్లిదండ్రులు తమ బాలికల విద్య మరియు శిక్షణపై ఖర్చు చేయడం పట్ల వివక్ష చూపరు.

జ్ఞాన సముపార్జన అనేది స్త్రీ పురుషులందరికీ తప్పనిసరి. జ్ఞానాన్ని సముపార్జించడం అన్ని రంగాలలో అభివృద్దికి మూలాధారం. కాని సమస్య ఏమిటంటే, పురుషులు లేదా అబ్బాయిలతో పోల్చితే, స్త్రీలు లేదా బాలికల విద్యపై మన సమాజం శ్రద్ధ చూపడం లేదు? ఈ తప్పిదానికి ఎవరు బాధ్యులు అని మీరు ఎప్పుడైనా ఆలోచించారా? ఈ ప్రశ్నకు నా సమాధానం " ఆడపిల్లకి కేవలం తల్లిదండ్రులు తప్ప మరెవరూ లేరు."

భారతీయ సమాజం పితృస్వామిక సమాజం. ఈ సమాజం లో, తల్లిదండ్రులు మగబిడ్డ పుట్టిన తరుణంలో సంతోషంగా ఉంటారు. చాలా మంది భారతీయ తల్లిదండ్రులు,  అమ్మాయిలు వారి వివాహం తర్వాత ఇతరుల ఇంటికి వెళతారు, కాబట్టి వారి చదువుకు ఎక్కువ ఖర్చు ఎందుకు అని భావిస్తారు. పాకిస్తాన్ మరియు బంగ్లాదేశ్‌ వంటి ఇతర దేశాలలో కూడా ఈదే విధమైన అభిప్రాయం ఉంది. కానీ ఈ విషయంలో, ఇతర దేశాలతో, ముఖ్యంగా గల్ఫ్ మరియు ఐరోపా దేశాలలోని వాస్తవాలను అధ్యయనం చేసినప్పుడు గల్ఫ్ మరియు ఐరోపా దేశాలలోని అమ్మాయిలు భారతీయ ద్వీపకల్పంలో నివసిస్తున్న ఆసియా అమ్మాయిల కంటే మెరుగ్గా లేదా తెలివిగా కనిపిస్తారు.

ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఆధునిక దృక్పదం ప్రకారం నాణ్యమైన విద్యను పొందడం అనేది ప్రతి  స్త్రీ లేదా బాలిక యొక్క హక్కు.  ప్రపంచ బ్యాంక్‌ కూడా అదే అభిప్రాయాన్ని కలిగి ఉంది.

లింగ సమానత్వం:

లింగ సమానత్వ సాధన కొరకు  ప్రపంచ బ్యాంక్ గ్రూప్‌ తీవ్రంగా కృషి చేస్తున్నది. తీవ్రమైన పేదరికాన్ని అంతం చేయడం మరియు భాగస్వామ్య శ్రేయస్సును పెంచడం అనే జంట లక్ష్యాలను ప్రపంచ బ్యాంక్ కలిగి ఉంది. గ్లోబల్  విద్యలో అతిపెద్ద ఫైనాన్సింగ్ డెవలప్‌మెంట్ పార్టనర్‌గా, ప్రపంచ బ్యాంక్ తన అన్ని విద్యా ప్రాజెక్టులు లింగ- సమానత్వాన్ని కలిగి అమ్మాయిలు మరియు అబ్బాయిల విద్యలో పెట్టుబడులను  పెట్టడంలో అన్ని అడ్డంకులను అధిగమించేలా చూస్తుంది.

మానవ సమాజంలో, బాలికల విద్య ఎల్లప్పుడూ మానవత్వానికి అనుకూలంగా ఉంటుంది. ఒక ప్రఖ్యాత తత్వవేత్త ప్రకారం - "ఒక అమ్మాయి విద్య ఒక దేశాన్ని నిర్మిస్తుంది, ఒక అబ్బాయి యొక్క విద్య కేవలం మనిషిని చేస్తుంది". బాలికల విద్య పరిమళాలను వ్యాపింపజేయడానికి స్థిరమైన భావజాలం కలిగి ఉండాలి. ఇది బాలికలను పాఠశాలల్లో చేర్చడాన్నికన్నా  మించినది. పాఠశాలల్లో నేర్చుకుంటున్న బాలికలు తమకు భద్రత ఉన్నదని భావించేలా పాఠశాల పరిపాలనాధికారులు హామీ ఇవ్వాలి. వారు అక్కడ స్కాలర్స్ గా  ఉంటూనే, ఆధునిక ప్రపంచ లేబర్ మార్కెట్ సవాళ్లను ఎదుర్కోవడానికి కావలసిన అన్ని స్థాయిల విద్యను పూర్తి చేయడానికి కావలసిన  అన్ని అవకాశాలను పొందగలగాలి. స్త్రీలు/బాలికలు మారుతున్న ప్రపంచానికి అవసరమైన  అన్ని సామాజిక-భావోద్వేగ జీవిత నైపుణ్యాలను పొందగలగాలి. వారు తమ  స్వంత జీవితాల గురించి నిర్ణయాలు తీసుకోగలగాలి.  

బాలికల విద్య వలన  వ్యక్తులు మరియు దేశాలు రెండూ ప్రయోజనాలను పొందుతాయి. మెరుగైన విద్యావంతులైన మహిళలు పోషకాహారం మరియు ఆరోగ్య సంరక్షణ గురించి మరింత అవగాహన కలిగి ఉంటారు. ఇటీవల బాలికల విద్య గురించి ప్రపంచ బ్యాంకు నిర్వహించిన అధ్యయన అంచనా ప్రకారం “అమ్మాయిలకు పరిమిత విద్యా అవకాశాలు మరియు 12 సంవత్సరాల విద్యను పూర్తి చేయడానికి అడ్డంకుల కారణంగా US మరియు ఇతర దేశాలు తమ ఉత్పాదకత మరియు ఆదాయాల నుండి సుమారు $15 ట్రిలియన్ నుండి $30 ట్రిలియన్ వరకు నష్ట పోయినాయి." బాలికల విద్య పై పెట్టబడి అనేది కుటుంబాలు, సంఘాలు మరియు దేశాల పరిస్థితులను మెరుగుపరుస్తుంది.

భారతదేశంలో బాలికలు, ముఖ్యంగా మైనారిటీ వర్గాలకు చెందిన క్రైస్తవ, సిక్కులు లేదా ముస్లిం బాలికలు తమ వ్యక్తిగత లేదా సామాజిక సమస్యల కారణంగా విద్యనూ పొందటంలో అనేక అడ్డకులను ఎదుర్కోవలసి వస్తుంది. వారి సమాజాలలో లింగ-సమానత్వం మరియు విద్య పై అవగాహన లేకపోవడం లేని కారణంగా వివక్షలు తలెత్తున్నాయి,

బాలికల విద్య సమస్యపై యునెస్కో-అంచనాలు చాల  ఆశ్చర్యపరుస్తున్నాయి.

యునెస్కో అంచనాలు ఏమి వెల్లడిస్తున్నాయి:

యునెస్కో వెల్లడించిన అంచనా సర్వే నివేదిక ప్రకారం, ప్రాథమిక పాఠశాల వయస్సులో 32 మిలియన్లు మరియు మాధ్యమిక పాఠశాల వయస్సులో 97 మిలియన్లతో సహా 129 మిలియన్ల మంది బాలికలు పాఠశాల బయట (out of school) ఉన్నారు.

ప్రపంచవ్యాప్తంగా, ప్రాథమిక మరియు మాధ్యమిక పాఠశాల నమోదు రేట్లు స్త్రీలకు దాదాపు 89% మరియు పురుషులకు 90% ఉన్నవి. అయితే నమోదు రేట్లు ఒకే విధంగా ఉన్నప్పటికీ - వాస్తవానికి, ప్రపంచంలోని అన్ని దేశాలలో మూడింట రెండు వంతు దేశాలు  ప్రాథమిక పాఠశాలల నమోదులో లింగ సమానత్వానికి చేరుకున్నారు.  తక్కువ-ఆదాయ దేశాలలో  ప్రాథమిక పాఠశాల పూర్తి చేసిన బాలికల రేట్ 63% ఉండగా  మగ విద్యార్థులు 67%గా ఉన్నారు.

తక్కువ-ఆదాయ దేశాలలో, సెకండరీ పాఠశాల పూర్తి చేసిన 44% బాలురుతో పోలిస్తే 36% మంది బాలికలు మాత్రమే దిగువ మాధ్యమిక పాఠశాలను పూర్తి చేస్తున్నారు. తక్కువ-ఆదాయ దేశాలలో ఎగువ సెకండరీ పూర్తి చేసిన వారి రేట్లు యువకులు మరియు మహిళలు   ఒకే విధమైన 26% అసమానతలను కలిగి ఉన్నాయి. దుర్బలత్వం, సంఘర్షణ మరియు హింస (FCV) fragility, conflict, and violence (FCV) ద్వారా ప్రభావితమైన దేశాలలో అంతరాలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి.

FCV దేశాలలో, అబ్బాయిలతో పోల్చితే స్కూల్ విడిచిన బాలికలు 2.5 రెట్లు ఎక్కువగా ఉన్నారు మరియు FCV కాని దేశాలలో సెకండరీ స్థాయిలో, బాలికలకు సెకండరీ స్కూల్ నుండి బయటికి వచ్చే అవకాశం 90% ఎక్కువగా ఉంటుంది.

బాలికలు మరియు అబ్బాయిలు ఇద్దరూ అభ్యాస సంక్షోభాన్ని ఎదుర్కొంటున్నారు. లెర్నింగ్ పావర్టీ (LP) అనేది 10 సంవత్సరాల వయస్సులో నైపుణ్యంతో చదవలేని పిల్లల శాతం కొలుస్తుంది. సగటున అబ్బాయిల కంటే బాలికలు 4 శాతం పాయింట్లు తక్కువ నేర్చుకునేవారు అయి ఉంటారు. లెర్నింగ్ పేదరికం యొక్క సగటు శాతం మధ్య-ఆదాయ దేశాలలో స్త్రీలలో 55% మరియు పురుషులలో 59% గా ఉంది. తక్కువ-ఆదాయ దేశాలలో గ్యాప్ తక్కువగా ఉంటుంది, ఇక్కడ అబ్బాయిలు మరియు బాలికలు ఇద్దరు  దాదాపు 93% దారిద్య్ర సగటులు Poverty Averages కలిగి ఉన్నారు.

అనేక దేశాలలో, విద్య నమోదులు యువతులకు కొద్దిగా అనుకూలంగా ఉంటాయి. అదే సమయంలో, పెద్ద ఎత్తున శ్రామిక శక్తి భాగస్వామ్య-రేట్లలో పెద్ద స్థాయిలో లింగ-అంతరం ఉంటుంది. ఇది ముఖ్యంగా దక్షిణాసియా మరియు మధ్యప్రాచ్యం మరియు ఉత్తర ఆఫ్రికా వంటి ప్రాంతాలలో స్పష్టంగా ఉంది. ఇక్కడ అత్యల్ప మహిళా శ్రామిక శక్తి భాగస్వామ్య రేటు ప్రతి ప్రాంతానికి వరుసగా 24% మరియు 20%గా ఉంది. లాటిన్ అమెరికా (53%) లేదా తూర్పు ఆసియా (59%) వంటి ఇతర ప్రాంతాల్లోని పరిశీలనతో పోల్చితే మహిళా శ్రామిక శక్తి భాగస్వామ్య రేటు ఇప్పటికీ పురుషుల రేట్ల కంటే తక్కువగా ఉన్నాయి.

ఏది ఏమైనప్పటికీ, పాఠశాలలు మరియు తరగతి గదులలోని లింగ-భేదాలు కార్మిక మార్కెట్ ఎంగేజ్మెంట్ -అసమానతలు, వృత్తిపరమైన విభజనలు మొదలైన వాటిని కూడా వివరిస్తాయి. తరగతి గది అభ్యాస పరిసరాలలో లేదా పిల్లల పాఠశాలలో అధ్యాపకులు, సిబ్బంది మరియు సహచర విద్యార్ధుల ప్రవర్తన సైన్స్, టెక్నాలజీ, ఇంజినీరింగ్ మరియు గణితం (STEM) మొదలైన విభాగాలను ఎన్నుకునే బాలికలు/స్త్రీల అకడమిక్ పనితీరు మరియు అధ్యయన రంగ ఎంపికపై  నిరంతర ప్రతికూల ప్రభావాన్ని చూపుతుంది.

బాలికల విద్యపై ప్రభావం కలిగిచే  వివిధ అంశాలలో, పేదరికం కూడా ఒక ముఖ్యమైన అంశం. ఇది ఒక అమ్మాయి విద్య పై పరిమితి విషయాన్ని నిర్ణయిస్తుంది. బాలికలు తమ కుటుంబాలకు వచ్చే కొద్దిపాటి ఆదాయం, మారుమూల ప్రాంతాలు మొదలైన అనేక ప్రతికూలతల కారణంగా విద్యను నిలిపివేయడం  గమనించబడింది. అవసరమైన విద్యను కొనసాగించకపోవడానికి ఇది ఒక కారణం.

హింస:బాలికలు ఉన్నత విద్యను కొనసాగించకుండా నిరోధించే కారకాల్లో హింస కూడా ఒకటి - తరచుగా బాలికలు పాఠశాలకు చాలా దూరం నడవవలసి వస్తుంది మరియు హింసకు గురయ్యే ప్రమాదం ఎక్కువగా ఉంటుంది. పాఠశాలలు, కళాశాలల ఆవరణలో బస చేసిన వారు అక్కడ కూడా ఇబ్బందులు పడాల్సి వస్తోంది.

ఇటీవలి-డేటా అంచనాల ప్రకారం ప్రతి సంవత్సరం దాదాపు 60 మిలియన్ల మంది బాలికలు పాఠశాలకు వెళ్లే మార్గంలో లైంగిక వేధింపులకు గురవుతున్నారు. కొంతకాలంగా, పాఠశాల అబ్బాయిలు కూడా పాఠశాలలో చదువుతున్న తమ స్నేహితురాళ్ళపై లైంగిక వేధింపులకు కారణమవుతున్నారు. ఈ రకమైన వేధింపులు బాలికల మానసిక మరియు శారీరక ఆరోగ్యంపై తీవ్రమైన పరిణామాలను కలిగిస్తుంది. ప్రతి సంవత్సరం 246 మిలియన్ల మంది ఆడ పిల్లలు పాఠశాలలో మరియు చుట్టుపక్కల హింసను అనుభవిస్తున్నారు. పాఠశాల సంబంధిత లింగ-ఆధారిత హింసకు స్వస్తి పలకాలి. సంబంధిత అధికారులు ఈ విషయాన్ని సీరియస్‌గా పరిశీలించాలి.

కౌమార గర్భాలు లైంగిక హింస లేదా లైంగిక దోపిడీ ఫలితంగా ఉండవచ్చు. వివాహానికి ముందు గర్భవతి అయిన అమ్మాయిలు తరచుగా వారి కమ్యూనిటీల నుండి బలమైన కళంకాన్ని మరియు వివక్షను కూడా ఎదుర్కొంటారు. కళంకం అమ్మాయిల వృత్తిని ప్రభావితం చేస్తుంది మరియు దాని కారణంగా వారు తమ సంస్థాగత విద్యను కొనసాగించలేరు.

బాల్య వివాహాలు: చిన్న వయస్సులో లేదా చదువుకునే వయస్సులో వివాహం చేసుకున్న బాలికలను  విద్యను పూర్తి చేయకూడదని నిర్బంధిస్తున్నారు.. వారు చిన్న వయస్సులోనే పిల్లలను కలిగి ఉంటారు మరియు వారి భాగస్వామి ద్వారా అధిక హింసకు గురవుతారు. ఫలితంగా, ఇది వారి పిల్లల విద్య మరియు ఆరోగ్యం, అలాగే జీవనోపాధిని పొందే సామర్థ్యాన్ని ప్రభావితం చేస్తుంది. బాల్య వివాహా వ్యవస్థను అంతం చేయడానికి ప్రపంచ స్థాయి అధికారులు ప్రయత్నించాలి. అంచనా వేసిన నివేదిక ప్రకారం, బాల్య వివాహాన్ని అరికట్టడం ద్వారా ప్రతి సంవత్సరం US $500 బిలియన్ల కంటే ఎక్కువ వార్షిక ప్రయోజనాలను పొందవచ్చు.

పైన వివరించిన వివరణలను బట్టి, బాలికల విద్యకు సంబంధించిన సమస్యల పరిష్కారాల కోసం, బాలికల విద్య సాధికారత కోసం ఏర్పాటు చేసిన విధానాన్ని మార్చేందుకు సానుకూల ఆలోచన అవసరం

వెనుకబడిన వర్గాలు మరియు మైనారిటీలు Disadvantaged Sections and Minorities

సామాజికంగా వెనుకబడిన విభాగాలలో, షెడ్యూల్డ్ కులాలు (SCలు), షెడ్యూల్డ్ తెగలు (STలు), ఇతర వెనుకబడిన తరగతులు (OBCలు) మరియు మైనారిటీలు వంటి వెనుకబడిన సమూహాలను గుర్తించాము. 1991లో ప్రకటించిన జనాభా లెక్కల ప్రకారం, SCలు 38.23 మిలియన్లుగా (16.5 శాతం) నమోదయ్యాయి; STలు 67.76 మిలియన్లు (8.1 శాతం); మరియు మైనారిటీలు 145.3 మిలియన్లు (17.2 శాతం). OBCల సంఖ్యకు సంబంధించి, సెన్సస్ డేటా లేనప్పుడు వారి జనాభా పరిమాణాన్ని లెక్కించడం కష్టం. అయితే, 1993లో మండల్ కమిషన్ అంచనాల ప్రకారం, దేశ మొత్తం జనాభాలో OBCలు 52 శాతం ఉన్నారు. వీరిలో కొందరు ఎస్సీ, మైనారిటీ వర్గాలకు చెందిన వారు కావచ్చు.

తొమ్మిదవ పంచవర్ష ప్రణాళిక:

తొమ్మిదవ పంచవర్ష ప్రణాళిక సామాజిక-ఆర్థిక మార్పు మరియు అభివృద్ధి యొక్క ఏజెంట్లుగా సామాజికంగా వెనుకబడిన సమూహాలను సాధికారపరచాలని సూచించింది. తొమ్మిదవ ప్రణాళిక త్రిముఖ వ్యూహాన్ని అనుసరించింది – I)సామాజిక సాధికారత; ii) ఆర్థిక సాధికారత; మరియు iii) అసమానతల తొలగింపు, దోపిడీ మరియు అణచివేత నిర్మూలన మరియు ఈ వెనుకబడిన వర్గాలకు రక్షణ కల్పించేందుకు సామాజిక న్యాయం.

సామాజిక సాధికారత ఎలా సాధ్యం?

షెడ్యూల్డ్ కులాలు మరియు షెడ్యూల్డ్ తెగలు అట్టడుగు వర్గాల ప్రజలుగా పరిగణించబడుతున్నాయి, వారి సంక్షేమం మరియు శ్రేయస్సుకు సంబంధించి ప్రత్యేక శ్రద్ధ ఇవ్వబడుతుంది. స్వాతంత్య్రానంతరం వారికి ఉద్యోగ రిజర్వేషన్లు, ఉన్నత విద్యావకాశాలు వంటి సౌకర్యాలు కల్పించారు.

ప్రభుత్వ కార్యక్రమాల కారణంగా, SCలు, STలు మొదలైనవారి అక్షరాస్యత రేటులో గణనీయమైన పెరుగుదల కనిపించింది. అయితే SC/STల అక్షరాస్యత రేటు మరియు సాధారణ జనాభా మధ్య అంతరం కొనసాగుతూనే ఉంది.

సామాజిక సాధికారత:

* ప్రాథమిక పాఠశాలలు నడవడానికి ఒక కిలోమీటరులోపు తెరవడానికి నిబంధనలలో సడలింపు.

*విద్యా సంస్థల్లో రిజర్వేషన్లను పొడిగించడం మరియు ఉచిత విద్య, పుస్తకాల ఉచిత సరఫరా, యూనిఫారాలు/ స్కాలర్‌షిప్‌లు మొదలైన రాయితీలను మంజూరు చేయడం.

* వేతనం మరియు స్వయం ఉపాధి అవకాశాలను మెరుగుపరిచే దిశగా మధ్య మరియు ఉన్నత పాఠశాల స్థాయిలలో విద్యను వృత్తివిద్య గా మార్చడం.

*పోస్ట్ మెట్రిక్ స్కాలర్‌షిప్‌ల (PMS) ప్రభావవంతమైన అమలు ద్వారా బలంగా  మరియు విస్తృత కవరేజీతో ఈ సమూహాల మధ్య ఉన్నత మరియు సాంకేతిక/వృత్తిపరమైన విద్యను ప్రోత్సహించడం.

*తల్లిదండ్రులు అపరిశుభ్రమైన వృత్తులలో నిమగ్నమై ఉన్న పిల్లలలో ఉన్నత విద్యను ప్రోత్సహించడం మరియు క్రమంగా వారిని స్కావెంజింగ్ వృతి నుండి నుండి దూరం చేయడం.

*ఈ గ్రూపులకు పోటీ పరీక్షల్లో హాజరయ్యేందుకు ఎక్కువ అవకాశం కల్పించడం.

*అస్పృశ్యతను పూర్తిగా నిర్మూలించడం మరియు తద్వారా సామాజికంగా వెనుకబడిన వర్గాలకు సరైన స్థానం మరియు హోదా కల్పించడం

* గిరిజన ప్రాంతాల్లో ప్రబలంగా ఉన్న స్థానిక వ్యాధులను ఎదుర్కోవడానికి ప్రత్యేక ఆరోగ్య ప్యాకేజీలను అభివృద్ధి చేయడం మరియు మెరుగైన డెలివరీ వ్యవస్థ ద్వారా కీలకమైన ఆరోగ్య సేవలను విస్తరించడం.

* ఆదిమ గిరిజన సమూహాల మనుగడ, రక్షణ మరియు సర్వతోముఖాభివృద్ధి కోసం ప్రత్యేక పథకాలను ప్రారంభించడం

ఈ సమూహాల కోసం అనేక విద్యా కార్యక్రమాలు ఉన్నాయి:

కార్యక్రమాలు:

*ఎస్సీ/ఎస్టీ బాలురు మరియు బాలికల కోసం హాస్టళ్ల నిర్మాణం, ఎస్టీల కోసం ఆశ్రమ-పాఠశాలలు, కోచింగ్ మరియు అనుబంధ పథకం, బుక్-బ్యాంకులు, ఎస్సీ/ఎస్టీ విద్యార్థుల మెరిట్ అప్‌గ్రేడేషన్, తక్కువ అక్షరాస్యత ప్రాంతాలకు చెందిన ఎస్సీ/ఎస్టీ, బాలికలకు ప్రత్యేక విద్యా అభివృద్ధి కార్యక్రమాలు

*SC/STలు మరియు ముఖ్యంగా ఆదిమ గిరిజన సమూహాలకు (PTGలు) చెందిన బాలికలలో విద్యను ప్రోత్సహించడానికి విద్యా సముదాయాల ఏర్పాటు కోసం ప్రభుత్వేతర సంస్థలకు (NGOలు) ఆర్థిక సహాయం అందించే కార్యక్రమాలు; ప్రతిభావంతులైన SC/ST విద్యార్థులకు విదేశాలలో ఉన్నత చదువులు చదవడానికి జాతీయ స్కాలర్‌షిప్‌లు మొదలైనవి. ఈ పథకాలన్నీ, ముందుగా పేర్కొన్న విధంగా, SC మరియు ST జనాభా యొక్క విద్యా స్థితిని మెరుగుపరచడానికి మరియు తద్వారా సామాజికంగా వారిని బలోపేతం చేయడానికి ప్రత్యేకంగా అమలులో ఉన్న ప్రధాన ప్రయత్నాలకు అనుబంధంగా ఉంటాయి.

రాష్ట్ర ప్రభుత్వాలు నిబద్ధతతో కూడిన బాధ్యతను తీర్చలేకపోవడంతో, ముఖ్యంగా పోస్ట్-మెట్రిక్ స్కాలర్‌షిప్‌లు మరియు ప్రీ-మెట్రిక్ స్కాలర్‌షిప్‌ల వంటి విద్యా అభివృద్ధి పథకాలు ప్రతికూలంగా ప్రభావితమవుతాయి, ఈ పథకాల క్రింద స్కాలర్‌షిప్‌లు చెల్లించని కారణంగా SC/ST విద్యార్థులు కష్టాలను ఎదుర్కొంటారు. ఈ పథకంపై మంత్రిత్వ శాఖ ఇటీవల నిర్వహించిన మూల్యాంకనం ప్రకారం, మ్యాచింగ్ గ్రాంట్, సేవల నిర్వహణ మరియు హాస్టళ్ల నిర్వహణలో కొన్ని రాష్ట్రాల పనితీరు ప్రోత్సాహకరంగా లేదని మరియు హాస్టళ్ల నిర్మాణ వేగం చాలా నెమ్మదిగా ఉందని మరియు ప్రాథమిక సౌకర్యాలు కల్పించినట్లు గుర్తించబడింది. వాటిలో నాణ్యత లేనివి. ఆశ్రమ పాఠశాలల పథకాన్ని సమీక్షిస్తే కొన్ని పాఠశాలలు చాలా అధ్వాన్నంగా నిర్వహించబడుతున్నాయని మరియు కనీస సౌకర్యాలు కూడా లేవని తేలింది. అలాగే, ప్రాథమిక పాఠశాల పిల్లలకు హాస్టళ్లలో ప్రత్యేక విభాగాలు లేవు. ఇది తప్పని సరి అవసరం.

మైనారిటీలు;

*మైనారిటీల జీవిత, ఆస్తి మరియు ఉద్యోగ హామీల భద్రతకు 15-పాయింట్ ప్రోగ్రామ్‌ను సమర్థవంతంగా అమలు చేయడం.

*మదర్సాల ఆధునీకరణ మరియు మౌలానా ఆజాద్ ఎడ్యుకేషన్ ఫౌండేషన్ కార్యకలాపాలను బలోపేతం చేయడం మరియు విస్తరించడం ద్వారా విద్యాభివృద్ధిని ప్రోత్సహించడం, ప్రత్యేకంగా మహిళలపై దృష్టి సారిoచటం .*మహిళలపై ప్రత్యేక దృష్టి సారించి నేషనల్ మైనారిటీస్ ఫైనాన్స్ అండ్ డెవలప్‌మెంట్ కార్పొరేషన్ (NMFDC) ద్వారా వ్యవస్థాపక నైపుణ్యాలను అప్‌గ్రేడ్ చేయడంతో స్వయం ఉపాధి కార్యకలాపాలను ప్రోత్సహించడం.

*మైనారిటీల ఆర్థిక పురోగతికి, NMFDC యొక్క అధీకృత వాటా మూలధనం రూ.300 కోట్ల నుండి రూ.500 కోట్లకు పెంచబడింది.

* 41 మైనారిటీ కేంద్రీకృత జిల్లాల్లో స్వయం ఉపాధి, అదనపు పెంపుదల ఆదాయం మొదలైన వాటిని రూపొందించడానికి ఆచరణీయమైన పథకాలను రూపొందించడానికి సాంప్రదాయ మరియు ఇతర సంబంధిత ఆర్థిక కార్యకలాపాలను గుర్తించడానికి బహుళ రంగాల అభివృద్ధి ప్రాజెక్టులు ఏర్పాటు.

*విద్యాపరంగా వెనుకబడిన మైనారిటీలు మరియు ఇతర బలహీన వర్గాలను వివిధ పోటీ పరీక్షలకు సిద్ధం చేసేందుకు ప్రత్యేక కోచింగ్ మరియు శిక్షణను విస్తరించడం.

అదృష్టవశాత్తూ, భారత ఆర్థిక వ్యవస్థ వైట్ కాలర్ వృత్తులలో క్లరికల్ ఉద్యోగాల కంటే నైపుణ్యం కలిగిన మానవశక్తికి ఎక్కువ డిమాండ్ ఉన్న దశకు చేరుకుంది. ఈ ప్రాంతం దాని విస్తరణను కలిగి ఉన్నప్పటికీ, గత 40 ఏళ్లలో దాని వృద్ధితో పోలిస్తే ప్రభుత్వ ఉద్యోగాల విస్తరణ చాలా నెమ్మదిగా జరుగుతుంది. మైనారిటీలు మరియు OBCలు ఇతర కమ్యూనిటీల కంటే ఎక్కువగా ఉన్న కర్మాగారాలు, చిన్న వ్యాపారాలు మరియు వృత్తులలో మరిన్ని ఉద్యోగాలు సృష్టించబడతాయి మరియు అందువల్ల, వారు ఇప్పుడు మార్కెట్ విలువ తక్కువగా ఉన్న విశ్వవిద్యాలయ డిగ్రీలను పొందేందుకు ప్రయత్నించకుండా, కొత్త అవకాశాలపై దృష్టి పెట్టడం ద్వారా అభివృద్ధి పొందగలరు. కావున కేంద్ర ప్రభుత్వం వారికి అకడమిక్ కాలేజీ విద్య కంటే వృత్తి విద్యపై దృష్టి పెట్టాలి

పైన పేర్కొన్న ఈ దృక్కోణాల నుండి, SCలు, STలు, OBCలు మరియు మైనారిటీలతో సహా వెనుకబడిన వర్గాల అభ్యున్నతికి కృషి చేస్తున్న పరిపాలన, దాని పనితీరులో మెచ్చుకోదగినదిగా ఉంది. “బేటీ బచావో, బేటీ పఢావో” – ఇంకా పరిపాలనా స్థాయిలో మెరుగు పరచవలసి ఉంది. బాలికల విద్య సమస్యలకు సంబంధించిన ప్రణాళికలు సక్రమంగా అమలు చేసి నప్పుడు అవి లక్ష్యాలను సాధించగలిగే స్థితిలో ఉంటవి. మైనారిటీ వర్గాల బాలికల విద్యకు సంబంధించిన ప్రణాళికల్లో పారదర్శకత అవసరం.

* మూలం:ఇండియా టుమారో లో మొహమ్మద్ తారిక్ ఖాన్ ప్రచురించిన  వ్యాసం

 రచయిత విద్యావేత్త మరియు ఢిల్లీలో ఉంటారు.

*అనువాదం: ముహమ్మద్ అజ్గర్ అలీ.

.

 

పస్మాందాలను నిర్లక్షం చేస్తున్న 'ముస్లిం మైనారిటీ రాజకీయాలు' Muslims that 'minority politics' left behind

 

'పస్మాంద', అనే  పర్షియన్ పదం కు "వెనుకబడిన వారు" అని అర్ధం మరియు ఇది శూద్ర (వెనుకబడిన) మరియు అతి-శూద్ర (దళిత) కులాలకు చెందిన ముస్లింలను సూచిస్తుంది. ఇది ప్రధానంగా  1998లో బీహార్‌లో ఆధిపత్య అష్రఫ్ ముస్లింల (ముందస్తు కులాలు) కు వ్యతిరేకoగా  ఏర్పడిన “పస్మంద ముస్లిం మహాజ్” నుండి  స్వీకరించబడింది. అప్పటి నుండి, పస్మాంద అనే పేరు భారత దేశం లోని మిగతా రాష్ట్రాల లో కూడా ప్రతిధ్వనిని పొందింది.

భారతీయ ముస్లింలు ప్రధానం గా మూడు ప్రధాన తరగతులుగా మరియు వందలాది బిరాదారీలుగా విభజించబడ్డారు. సోపానక్రమంలో అగ్రస్థానంలో ఉన్న 'అష్రఫ్' ముస్లింలు తమ మూలాన్ని పశ్చిమ లేదా మధ్య ఆసియాకు చెందినవారు గా  (ఉదాహరణకు సయ్యద్, షేక్, మొఘల్, పఠాన్, మొదలైనవారు  లేదా రంగాడ్ లేదా ముస్లిం రాజ్‌పుత్, టాగా లేదా త్యాగి ముస్లింలు వంటి స్థానిక ఉన్నత కులాల నుండి మతమార్పిడి పొందిన వారు , గార్హే లేదా గౌర్ ముస్లింలు మొదలైన వారు ) చెప్పుకొంటారు.వీరిలో సయ్యద్ బిరాదారి అత్యంత గౌరవనీయులు  మరియు వారి స్థితి హిందూమతంలోని బ్రాహ్మణులకు దాదాపుగా సమానంగా ఉంటుంది.

ముస్లింలలోని అష్రఫ్ ఆధిపత్యానికి వ్యతిరేకంగా ఉద్యమాలను  'అట్టడుగు' వారు - అజ్లాఫ్ (వెనుకబడిన ముస్లింలు) మరియు అర్జల్ (దళిత ముస్లింలు) - కనీసం 20వ శతాబ్దం ప్రారంభం నుండి నాయకత్వం వహించారు.

భారతదేశంలోని మొత్తం ముస్లిం జనాభాలో సవర్ణ/ఉన్నత  ముస్లింలు 15 శాతం ఉన్నారు, మిగిలిన వారిలో వెనుకబడిన, దళిత మరియు గిరిజన ముస్లింలు ఉన్నారు. 1990వ దశకం లో అనేక సామాజిక ఉద్యమాల పెరుగుదల కనిపించింది, ఇది ముస్లిం సమాజంలో కులతత్వాన్ని నిర్మూలించడానికి కొత్త దిశను అందించింది - అనేక సంస్థలు ముందుండి నడిపించాయి. వీటిలో డాక్టర్ ఎజాజ్ అలీ యొక్క ఆల్ ఇండియా బ్యాక్‌వర్డ్ ముస్లిం మోర్చా మరియు ఆల్ ఇండియా పస్మాంద ముస్లింలు మహాజ్ బీహార్ నుండి అలీ అన్వర్ మరియు మహారాష్ట్ర నుండి షబ్బీర్ అన్సారీ యొక్క ఆల్ ఇండియా ముస్లిం OBC ఆర్గనైజేషన్ ముఖైమైనవి.

ఇస్లాం సమానత్వం ను భోదించే ధర్మం.  సచార్ కమిటి భారతీయ ముస్లింలు మొత్తంగా  ఒక వెనకబడిన అట్టడుగు సమాజం అని నిర్ధారించినది.. “పస్మాందా” వాద కర్త మసూద్ ఫలాహి తన రచన “హిందుస్తాన్ మే జాత్ పాత్ ఔర్ ముసల్మాన్ (2006)” అనే  రచనలో  “కుఫు kufu” (సమూహాల మధ్య వివాహ సంబంధాల గురించిన నియమాలు) అనే భావనను 'మనువాది' ఉలేమాలు కులం ద్వారా ఎలా ప్రదర్సించారో మరియు  భారతీయ ఇస్లాంలో "గ్రేడెడ్ అసమానత" యొక్క సమాంతర వ్యవస్థ ఎలా అమలులోకి వచ్చిందో వివరించారు..

అలీ అన్వర్ “మసావత్ కి జంగ్ (2000) అనే పుస్తకం ముస్లిం మదర్సాలు మరియు పర్సనల్  లా  బోర్డులు, ప్రాతినిధ్య సంస్థలలో స్వీయ-శైలి అష్రఫ్ నాయకుల ఆధిపత్యం మరియు దళిత మరియు వెనుకబడిన కుల ముస్లింలకు గల   తక్కువ లేదా సున్నా  ప్రాతినిద్యం ను  తెలియచేసింది. పార్లమెంట్ మరియు రాష్ట్ర అసెంబ్లీలు మరియు వివిధ డిపార్ట్‌మెంట్‌లు, మంత్రిత్వ శాఖలు మరియు ముస్లింల కోసం పనిచేస్తున్నట్లు చెప్పుకునే సంస్థలు (మైనారిటీ వ్యవహారాలు, వక్ఫ్ బోర్డులు, ఉర్దూ అకాడమీలు, AMU, జామియా మిలియా ఇస్లామియా మొదలైన వాటిలో ఉన్నత కుల లేదా అష్రఫ్ ముస్లిం  నాయకుల అధిక లేదా పూర్తి ప్రాతినిద్యంను వివరించినాడు. ఈ పుస్తకం కుల ప్రాతిపదికన ఉత్తర భారతం లోని వివిధ ప్రాంతాలలో వివిధ పస్మాంద సంఘాలు(దళిత మరియు వెనుకబడిన కుల ముస్లింలు) ప్రతిరోజూ ఎదుర్కొనే అవమానం, అగౌరవం మరియు హింసను  తెలుపుతుంది.

పస్మాంద సమర్ధకులు రెండు ముఖ్య అంశాలను - ఇస్లాం ఒక సమానత్వ మతం మరియు భారతీయ ముస్లింలు మొత్తంగా అణగారిన సమాజం అనే విషయాన్ని ప్రస్తావిస్తారు.   ఇస్లాం ధర్మబద్ధంగా సమానత్వం కలిగి ఉండవచ్చు కానీ భారతీయ పరిస్థితులలో ఇస్లాం వాస్తవంగా లోతుగా క్రమానుగత శ్రేణి ని కలిగి  ఉంటుంది. అధికార పరంగా ముస్లింలు ఆధిపత్య (అష్రఫ్) మరియు అధీన (పస్మాంద) విభాగాలను కలిగిన ఒక  ఒక భిన్నమైన సంఘం.

‘మైనారిటీ రాజకీయాలు’  అనేవి పస్మాంద ముస్లింలను పణంగా పెట్టి తమ ప్రయోజనాలను కాపాడుకునే ఆధిపత్య కుల ముస్లింల రాజకీయం. భారతీయ ముస్లిం జనాభాలో దాదాపు 85 శాతంగా ఉన్న మరియు ప్రధానంగా వృత్తిపరమైన మరియు సేవా బిరదారీల నుండి వచ్చిన పస్మాంద ముస్లింల ఆర్ధిక సమస్యలను పరిష్కరించడంలో మైనారిటీ రాజకీయాలు విఫలమవడంలో అనడం లో ఆశ్చర్యం లేదు.

భారతదేశంలో 'మైనారిటీ' మరియు 'మెజారిటీ' కమ్యూనిటీల భావన - ప్రధానంగా మతపరమైన గుర్తింపు పరంగా తీసుకోబడుతుంది. హిందూ మరియు ఇస్లామిక్ జాతీయవాదాలు అణగారిన కుల సంఘాల వాణిని నిరాకరించడంలో కీలక పాత్ర పోషించాయి. ' హిందూ లేదా ముస్లిం ఉన్నతవర్గాల ప్రయోజనాలను కాపాడటంలో ప్రధాన పాత్ర వహించినవి.  పస్మాండ భావన మెజారిటీ మరియు మైనారిటేరియన్ ఫండమెంటలిజం యొక్క సహజీవన స్వభావాన్ని హైలైట్ చేసింది. వకార్ హవారీ అనే పస్మాండ ఉద్యమకారుడు ఇలా అంటున్నాడు: “మేము హిందూ మరియు ముస్లిం మతోన్మాద రాజకీయాలను వ్యతిరేకిస్తున్నాము”.

పస్మాండ ముస్లింలు ఒక వైపు ఉన్నత-కుల ముస్లింలతో 'ముస్లిం' అనే విస్తృత భావనను పంచుకుంటారు, మరోవైపు, పస్మాండ ముస్లింలు అధీన కుల హిందువులతో కుల ఆధారిత అవమానం మరియు అగౌరవ అనుభవాన్ని పంచుకుంటారు. పస్మాండ ఉద్యమం యొక్క స్పష్టమైన లక్ష్యం అధీన కుల ముస్లింల సంఘీభావాన్ని నొక్కి చెప్పింది.

పస్మాంద ముస్లిం మహజ్ వ్యవస్థాపకుడు అలీ అన్వర్ ఇలా అంటారు: “పస్మాంద ముస్లింలు మరియు ఇతర మతాల పస్మాంద విభాగాల మధ్య భాధా bond of pain  బంధం ఉంది. ఈ బాధా బంధమే అత్యున్నతమైన బంధం... అందుకే మనం ఇతర మతాల పస్మాంద(పీడిత, వెనకబడిన) వర్గాలతో కరచాలనం చేయాలి. 

ఈ ప్రతి-ఆధిపత్య సంఘీభావం 'దళిత్-పిచ్డా ఏక్ సమాన్, హిందూ హో యా ముసల్మాన్' (దళితు-వెనుకబడిన కులాలన్నీ ఒకేలా ఉంటాయి, వారు హిందూ లేదా ముస్లిం అయినా) పస్మాంద నినాదంలో సమర్థవంతంగా పొందుపరచబడింది. అదే సమయంలో, జన్మ ఆధారిత కుల భేదాలను  అధిగమించాలని కోరుతున్నాయి.

“మేము దళిత/వెనుకబడిన కులాల ముస్లింలను, అష్రఫ్ (ఉన్నత కుల)ముస్లింలుగా పిలవబడే వారికి వ్యతిరేకంగా కూడగట్టడం చేయడం లేదు. మా ఉద్యమం వారికి వ్యతిరేకంగా లేదు. బదులుగా, మేము మా స్వంత ప్రజలను బలోపేతం చేయడానికి మరియు శక్తివంతం చేయడానికి ప్రయత్నిస్తాము, వారి కోసం మాట్లాడటానికి, వారి హక్కులు మరియు న్యాయాన్ని పొందేందుకు వీలు కల్పిస్తాము ... మా ప్రజల దుస్థితి గురించి ఆందోళన చెందుతున్న అష్రాఫ్ నేపథ్యం అని పిలవబడే మంచి ఉద్దేశ్యం గల వ్యక్తులను మేము స్వాగతిస్తాము. మా పోరాటంలో మాతో చేరడానికి.”

మొత్తంమీద, పస్మాండ రాజకీయాలు దాని సామాజిక న్యాయ లక్ష్యాలను సాధించడానికి పరివర్తనాత్మక రాజ్యాంగవాదం మరియు ప్రజాస్వామ్య ప్రతీకవాదంపై ఆధారపడి ఉన్నాయి. ఉదా:కు ఇప్పటికే ఉన్న నిశ్చయాత్మక కార్యాచరణ విధానాలను మరింత లోతుగా చేయడం, రాజకీయ పార్టీలలో పస్మాంద ముస్లింలకు తగిన ప్రాతినిధ్యం, కుటీర మరియు చిన్న తరహా పరిశ్రమలకు ప్రభుత్వ  మద్దతు, మతపరమైన సంస్థల ప్రజాస్వామ్యీకరణ. మరియు వివరణాత్మక సంప్రదాయాలు మొదలైనవి.

సహజంగానే, ఏదైనా ప్రతి-ఆధిపత్య గుర్తింపు ఉద్యమం దాని నిర్మాణ దశలలో ఎదుర్కొనే అన్ని సవాళ్లను ఎదుర్కొంటుంది. ఉదా:కు వనరులు మరియు తగిన సంస్థల కొరత, ప్రభుత్వం  మరియు ఇతర ఆధిపత్య నాయకుల సహకారం, సంబంధిత ఉద్యమ సాహిత్యం లేకపోవడం, అంతర్గత శక్తి వైరుధ్యాలు మొదలైనవి. అలాగే, రామ్‌మనోహర్ లోహియా చెప్పినట్లుగా: “వెనుకబడిన లేదా నిమ్న  కులాలు మరియు సమూహాల అభ్యున్నతి విధానం చాలా వ్యతిరేకతను ఇవ్వగలదు. అది శూద్రులను/వెనుకబడిన వర్గాల వారిని   అంత వేగంగా ప్రభావితం చేయకుండా ఉన్నత వర్గాల వారు నిరోదిస్తారు..

అష్రాఫియా ఆధిపత్య మైనారిటీ రాజకీయాలను ఎదుర్కొనే సమయంలో పస్మంద ఉద్యమ కార్యకర్తలు ఎదుర్కొనే కొన్ని సవాళ్లు ఇవి. అయినప్పటికీ, మైనారిటీ అనంతర రాజకీయాల కోసం వారి పోరాటం కొనసాగుతోంది మరియు అంతర్గత సంస్కరణ ప్రక్రియను ప్రారంభించడం ద్వారా దీర్ఘకాలంలో భారతీయ ఇస్లాంను ప్రజాస్వామ్యం చేస్తుందని వారు భావిస్తున్నారు.

వెనుకబడిన, దళిత మరియు గిరిజన ముస్లిం సంఘాలు - కుంజ్రే (రైన్), జులాహే (అన్సారీ), ధునియా (మన్సూరి), కసాయి (ఖురేషి), ఫకీర్ (అల్వీ), హజ్జం ( సల్మానీ), మెహతార్ (హలాల్ఖోర్), గ్వాలా (ఘోసి), ధోబీ (హవారీ), లోహర్-బదాయి (సైఫీ), మణిహార్ (సిద్ధిఖీ), దర్జీ (ఇద్రిసి), వంగుజ్జర్ తదితరులు — ఇప్పుడు 'పస్మాంద' (వెనుకబడిన వారు) గుర్తింపుతో ఉద్యమాలు నిర్వహిస్తున్నారు. :.

పస్మాండ ముస్లింలు ఎన్నికల్లో పోటీ చేసేందుకు ప్రయత్నించినప్పుడల్లా, అష్రఫ్ ముస్లింలు వారిని ధునియా, జులాహా, కలాల్, కుంజ్రా లేదా కసాయి అని దూషిస్తారు. వారి  ఓటమికి  అన్ని ప్రయత్నాలు చేస్తారు. మరోవైపు, అష్రఫ్ అభ్యర్థిని నిలబెట్టినప్పుడల్లా, అతనికి ఓటు వేయడం మరియు అతని విజయాన్ని నిర్ధారించడం ఇస్లామిక్ బాధ్యత మరియు ధర్మం అని చెబుతారు.

ఇప్పుడు, పస్మాంద ఉద్యమం ఇస్లాంలో సయ్యదిజంపై "85 శాతం వర్సెస్ 15 శాతం" నినాదంతో పోరాటాన్ని ప్రారంభించింది. పస్మంద కమ్యూనిటీ ఇప్పుడు సవాబ్ (ధర్మం/భక్తి)కి బదులుగా హక్కుల రాజకీయాల గురించి, దువా (ప్రార్థన)కి బదులుగా దావా (ఔషధం/ఆరోగ్య సంరక్షణ) గురించి మాట్లాడుతోంది.

అట్టడుగు వర్గాల రాజకీయాలు మొత్తం వ్యవస్థను మారుస్తుంది.  పస్మాండ ఉద్యమం ఇప్పుడు OBC-దళితుల మధ్య మతపరమైన ఐక్యతను పెంపొందించడానికి మరియు బహుజనవాద భావనలను విస్తరించడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. పస్మండ సంఘం ఇప్పుడు సామాజిక న్యాయం యొక్క వృత్తాన్ని పూర్తి చేయడానికి అవిశ్రాంతంగా కృషి చేస్తోంది.

 2011 జనాభా లెక్కల ప్రకారం, భారతదేశ జనాభాలో ముస్లింలు దాదాపు 14.2 శాతం ఉన్నారు. అంటే దేశ జనాభాలో అష్రాఫ్‌ల వాటా 2.1 శాతం. కానీ లోక్‌సభలో వారి ప్రాతినిధ్యం దాదాపు 4.5 శాతం. మరోవైపు, దేశ జనాభాలో పస్మందాస్ వాటా దాదాపు 11.4 శాతం ఉంది మరియు ఇప్పటికీ వారు పార్లమెంటులో కేవలం 0.8 శాతం ప్రాతినిధ్యం కలిగి ఉన్నారు.

 

రాజకీయ సాధికారత సాధించడం కోసం పస్మందాల  యొక్క ప్రయత్నం  భారతీయ ఇస్లాంను మరింత ప్రజాస్వామ్యీకరించడానికి మరియు దేశంలో ప్రజాస్వామ్యాన్ని బలోపేతం చేయడానికి సహాయపడుతుంది. పస్మాంద విమర్శ దీర్ఘకాలంలో భారతదేశంలోని అన్ని సబాల్టర్న్ కమ్యూనిటీలకు ప్రయోజనం చేకూర్చేవిధంగా మరియు  ప్రజాస్వామ్యo మరింత  లోతుగా మారడానికి కూడా దోహదపడుతుంది.

ఈ వ్యాస మూల రచయిత: ఖాలిద్ అనీష్ అన్సారి (Khalid Anis Ansari)సోషియాలజీ సీనియర్ అసిస్టెంట్ ప్రొఫెసర్, గ్లోకల్ లా స్కూల్, గ్లోకల్ యూనివర్సిటీ. అతను డాక్టర్ అంబేద్కర్ సెంటర్ ఫర్ ఎక్స్‌క్లూజన్ స్టడీస్ అండ్ ట్రాన్స్‌ఫర్మేటివ్ యాక్షన్ డైరెక్టర్ కూడా.అతను పస్మాండ ఉద్యమంలో చురుకుగా  నిమగ్నమై ఉన్నాడు.

స్వేచ్చా అనువాదం:సల్మాన్ హైదర్