జామియా మిలియా ఇస్లామియా - ఢిల్లీ Jamia Millia Islamia - Delhi

 

దాదాపు 100 సంవత్సరాల క్రితం మహాత్మా గాంధీ అభ్యర్థన మేరకు, భారతదేశంలోని వలస పాలన మద్దతుతో లేదా వారిచే నడపబడుతున్న అన్ని విద్యా సంస్థలను బహిష్కరించడానికి జామియా మిలియా ఇస్లామియా (JMI) స్థాపించబడింది. ఒక స్వదేశీ 'జాతీయవాద' విశ్వవిద్యాలయాన్ని స్థాపించాలన్నది వారి ఆలోచన. అందుకని, జాతీయవాద ఉపాధ్యాయులు మరియు విద్యార్థుల బృందం, అలీగఢ్ ముస్లిం విశ్వవిద్యాలయం యొక్క బ్రిటీష్ అనుకూల ధోరణులకు నిరసనగా దానిని విడిచిపెట్టింది. జామియా మిలియా ఇస్లామియా (JMI) మొదట అలీగఢ్‌లో స్థాపించబడింది, తరువాత ఢిల్లీకి తరలించబడింది.

JMIకి ఆనాటి ప్రముఖ స్వాతంత్ర్య యోధులలో ఒకరైన షేక్-ఉల్-హింద్ మౌలానా మెహమూద్ హసన్ శుక్రవారం, అక్టోబర్ 29, 1920న జామియా మిలియా ఇస్లామియా (JMI) కు  పునాది వేశారు. హకీం అజ్మల్ ఖాన్ మరియు మహమ్మద్ అలీ 'జౌహర్' వరుసగా దాని మొదటి ఛాన్సలర్ మరియు వైస్ ఛాన్సలర్‌గా ఎన్నికయ్యారు.

జామియా మిలియా ఇస్లామియా JMI యొక్క ఫౌండేషన్ కమిటీలో మౌలానా మొహమ్మద్ అలీ ‘జౌహర్’, హకీమ్ అజ్మల్ ఖాన్, డాక్టర్ ముఖ్తార్ అహ్మద్ అన్సారీ, అబ్దుల్ మాజిద్ ఖ్వాజా, ముఫ్తీ కఫయత్తుల్లా, మౌలానా అబ్దుల్ బారీ ఫరాంగ్ మహాలీ, మౌలానా సులైమాన్ నద్వీ, మౌలానా హుస్బ్బీర్, మౌలానా హుస్బ్బీర్ చౌదరి ఖలీఖ్-ఉజ్-జమాన్, నవాబ్ మహ్మద్ ఇస్మాయిల్ ఖాన్, తసద్దుక్ హుస్సేన్ ఖాన్, డాక్టర్ మహ్మద్ ఇక్బాల్, మౌలానా సనావుల్లా ఖాన్ అమృతసరి, డాక్టర్ సైఫుద్దీన్ కిచ్లేవ్, మౌలానా అబుల్ కలాం ఆజాద్, డాక్టర్ సయ్యద్ మెహమూద్, సైత్ అబ్దుల్లాహ్ హారూన్, సయ్యద్ మెహమూద్, సైత్ అబ్దుల్లాహ్ హారూన్, సయిత్ అబ్దుల్లాహ్ హారూన్ హాజీ జామ్ ఛోటానీ మరియు మౌలవి అబ్దుల్ హక్ కలరు,.

1938లో డాక్టర్ జాకిర్ హుస్సేన్ జామియా మిలియా ఇస్లామియాJMI యొక్క లక్ష్యాలను ఈ విధంగా నిర్వచించారు, “భారతీయ ముస్లింల భవిష్యత్తు కోసం ఇస్లాం చుట్టూ తిరిగే మరియు విశ్వ మానవ నాగరికతకు సరిపోయే భారతీయ సంస్కృతిక రంగులతో చిత్రించబడిన ఒక మార్గసూచిని అభివృద్ధి చేయడమే జామియా మిలియా ఇస్లామియా JMI యొక్క ప్రధాన లక్ష్యం.”

1939లో జామియా మిలియా ఇస్లామియాJMI సొసైటీ రిజిస్టర్ అయినప్పుడు, దాని మెమోరాండం ఆఫ్ అసోసియేషన్, సభ్యులుగా జామియా యొక్క ఆశయాలు మరియు లక్ష్యాలను ఈ విధంగా సంగ్రహించింది; భారతీయులకు, ముఖ్యంగా ముస్లింలకు, విద్యా రంగంలోని పటిష్టమైన సూత్రాలకు అనుగుణంగా మరియు జాతీయ జీవన అవసరాలకు తగినట్లుగా మత మరియు లౌకిక విద్యను ప్రోత్సహించడం మరియు అందించడం; ఆ లక్ష్య సాధనకై, జామియా క్యాంపస్‌లో తగిన విద్యా సంస్థలను స్థాపించి, నిర్వహించడం మరియు ఎప్పటికప్పుడు ఢిల్లీలో విద్యా విస్తరణ కేంద్రాలను ఏర్పాటు చేసి, నిర్వహించడం.

 

 

ఇస్లాం ఐక్యత, సోదరభావం మరియు జాతీయ సామరస్యాన్ని బోధిస్తుంది. Islam teaches unity, brotherhood and national harmony

 

 

ఐక్యత ఇస్లాం యొక్క అత్యంత సుందరమైన బోధనలలో ఒకటి. ఐక్యత అంటే కేవలం కలిసి నిలబడటం మాత్రమే కాదు; ఐక్యత అనగా మన హృదయాలను ద్వేషానికి దూరంగా ఉంచుకోవడం, ఒకరినొకరు గౌరవించుకోవడం మరియు సమాజ సంక్షేమం కోసం పనిచేయడం.

ప్రజలు భాష, సంస్కృతి, వర్ణం, తెగ మరియు సంప్రదాయాలలో భిన్నంగా ఉండవచ్చు, కానీ ఈ భేదాలు ఎన్నడూ ద్వేషానికి లేదా విభజనకు కారణం కాకూడదని ఇస్లాం బోధిస్తుంది. ఇదే సూత్రం జాతీయ ఐక్యతకు, ముఖ్యంగా భారతదేశం వంటి వైవిధ్యభరితమైన దేశంలో చాలా ముఖ్యం.

పవిత్ర ఖురాన్‌లో అల్లాహ్ ఇలా సెలవిస్తున్నాడు: “మీరందరూ కలిసి అల్లాహ్ తాడును గట్టిగా పట్టుకోండి మరియు విడిపోకండి.” (సూరా అల్-ఇమ్రాన్ 3:103)ఐక్యత బలాన్ని చేకూరుస్తుందని, విభజన సమాజాన్ని బలహీనపరుస్తుందని ఈ ఆయత్ సందేశం ఇస్తుంది.

ప్రజలు వ్యక్తిగత ప్రయోజనాలను పక్కనపెట్టి ఒక ఉమ్మడి లక్ష్యం కోసం పనిచేసినప్పుడు, వారు శాంతి మరియు పురోగతితో కూడిన వాతావరణాన్ని సృష్టిస్తారు. అదే విధంగా, ప్రతి భారతీయుడికి, మతం లేదా వర్ణంతో సంబంధం లేకుండా, దేశ ఐక్యత, గౌరవం మరియు శ్రేయస్సును కాపాడాల్సిన బాధ్యత ఉంది.

మానవులందరికీ ఒకే మూలం ఉందని, వారు ఒకరినొకరు గౌరవంగా చూసుకోవాలని ఖురాన్ మనకు గుర్తు చేస్తుంది. అల్లాహ్ ఇలా అంటున్నాడు: “నిశ్చయంగా, విశ్వాసులు సోదరులు.” (సూరా అల్-హుజురాత్ 49:10)

ముస్లింలు ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకోవాలని, తప్పులను క్షమించాలని, వివాదాలను శాంతియుతంగా పరిష్కరించుకోవాలని ఇస్లాం ప్రోత్సహిస్తుంది. అయితే, సోదరభావం ప్రతి మతానికి చెందిన ప్రజల పట్ల దయ, న్యాయం చూపాలని కూడా మనకు ఇస్లాం బోధిస్తుంది. ఒక మంచి ముస్లిం సమాజానికి శాంతి, విశ్వాసం మరియు కరుణకు మూలంగా ఉండాలి.

మరొక ముఖ్యమైన ఆయత్ ఇలా చెబుతుంది: “మరియు మీరు ఒకరినొకరు తెలుసుకోవడం కోసం మేము మిమ్మల్ని జాతులుగా, తెగలుగా సృష్టించాము.” (సూరా అల్-హుజురాత్ 49:13)

ఈ ఆయత్ వైవిధ్యం బలహీనత కాదని వివరిస్తుంది. దానికి బదులుగా, అది ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికి మరియు గౌరవించుకోవడానికి ఒక అవకాశం.

అల్లాహ్ మరియు ఆయన ప్రవక్త అయిన ముహమ్మద్ ప్రవక్తపై ఉన్న ఉమ్మడి విశ్వాసం ద్వారా ఇస్లాం వివిధ దేశాలు, తెగలు, భాషలు మరియు ఆలోచనా విధానాలకు చెందిన ముస్లింలను ఏకం చేస్తుంది. భేదాలు విశ్వాసం, మానవత్వం మరియు పరస్పర గౌరవం యొక్క బంధాలను నాశనం చేయకూడదనేది ఇక్కడి ప్రధాన పాఠం.

అల్లాహ్ ఇలా అంటున్నాడు:“ధర్మకార్యాలలో మరియు పుణ్యకార్యాలలో సహకరించండి, కానీ పాపంలో మరియు దురాక్రమణలో సహకరించవద్దు.” — ఖురాన్ 5:2

జాతీయ సమైక్యత అనేది సంకుచిత ప్రయోజనాల కంటే సామూహిక సంక్షేమానికి ప్రాధాన్యత ఇవ్వడం యొక్క ప్రాముఖ్యతను ప్రతిబింబిస్తుంది. విభేదాలను సంభాషణల ద్వారా పరిష్కరించుకోవడానికి, సంస్థలను బలోపేతం చేయడానికి మరియు భారతదేశ ఐక్యతను కాపాడటానికి మనల్ని జాతీయ సమైక్యత ప్రోత్సహిస్తుంది.

కేవలం ప్రసంగాలతో జాతీయ ఐక్యతను సాధించలేము. దీనికి నిజాయితీ, కరుణ, న్యాయం, మరియు కష్ట సమయాల్లో ప్రజలకు అండగా నిలబడే సంసిద్ధత అవసరం. మనం పేదలకు సహాయం చేసినప్పుడు, ఇతరుల గౌరవాన్ని కాపాడినప్పుడు, మత విద్వేషాన్ని తిరస్కరించినప్పుడు, మరియు సామూహిక శ్రేయస్సు కోసం పనిచేసినప్పుడు, ఐక్యతా సూత్రాన్ని సజీవ వాస్తవికతగా మారుస్తాము.

ఇస్లాం యొక్క నిజమైన స్ఫూర్తి, ఒక వ్యక్తిని గౌరవించడం కోసం మరొక వ్యక్తి తన గుర్తింపును వదులుకోవాలని కోరదు. అది న్యాయాన్ని నిలబెట్టాలని, తమ బాధ్యతలను నెరవేర్చాలని, మరియు ఇతరులను గౌరవంగా చూడాలని కోరుతుంది. అదేవిధంగా, దేశభక్తికి మతం లేదా సంస్కృతిలో ఏకరూపత అవసరం లేదు; దానికి సంక్షేమం మరియు జాతీయ ఐక్యత పట్ల చిత్తశుద్ధితో కూడిన నిబద్ధత అవసరం.

బాధ్యతాయుతమైన పౌరులుగా, మనం ద్వేషాన్ని తిరస్కరించాలి, సంభాషణను బలోపేతం చేయాలి, మరియు ప్రతి సమాజం యొక్క సంక్షేమానికి దోహదపడాలి. మన విశ్వాసం కరుణను ప్రేరేపించాలి, మన భేదాలు మన సమాజాన్ని సుసంపన్నం చేయాలి, మరియు మన ఉమ్మడి బాధ్యతలు మనల్ని భారతీయులుగా ఏకం చేయాలి.

ఐక్య సమాజం బలానికి, శాంతికి, పురోగతికి మూలం. న్యాయం మరియు మానవత్వం కోసం మనం కలిసి నిలబడినప్పుడు, మన విశ్వాసానికి సంబంధించిన నైతిక బోధనలను మరియు మన దేశ స్ఫూర్తిని రెండింటినీ గౌరవించినట్లవుతాము.

 

 

 

 

ముస్లిములు ఇతర వర్గాల ప్రజలతో వ్యవహరించిన విధానం The Covenant and the Sword.

 

ప్రవక్త(స) మరణానంతరం ఒక శతాబ్దంలోపే అరబ్ సైన్యాలు అట్లాంటిక్ నుండి సింధు వరకు భూభాగాన్ని ఆక్రమించాయి, ముస్లిములు పాలనలో శతాబ్దాలుగా, జయించబడిన అనేక దేశాల ముస్లిమేతర ప్రజలు(ధిమ్మా) చాలావరకు వారు ఎలా ఉన్నారో అలాగే ఉండిపోయారు మరియు వారు వ్రాతపూర్వకంగా ఉన్న నిబంధనల ప్రకారమే పాలించబడ్డారు.

ఖురాన్ లోని "మతంలో బలవంతం లేదు" అనేది చట్టపరంగా బలవంతపు మతమార్పిడిని నిషేధించింది, అయినప్పటికీ కొంతమంది న్యాయశాస్త్రవేత్తలు దానిని గ్రంథ ప్రజలకు (యూదులు మరియు క్రైస్తవులు, పూర్వ గ్రంథాలను పొందినవారు) మాత్రమే పరిమితం చేశారు. 9:29 వారు లొంగిపోయి జిజియా (రక్షణకు బదులుగా ముస్లిమేతర ప్రజలపై విధించే పన్ను) చెల్లించే వరకు వారితో పోరాడాలని ముస్లింలను ఆదేశించింది. పన్ను చెల్లించిన వారు తమ విశ్వాసాన్ని, తమ ఆరాధనను మరియు తమ న్యాయస్థానాలను కాపాడుకున్నారు.

నజ్రాన్‌లోని క్రైస్తవులతో ప్రవక్త చేసుకున్న ఒప్పందం కూడా ఇదే నమూనాకు సరిపోతుంది, కప్పానికి బదులుగా రక్షణ. మదీనా రాజ్యాంగం అలా చెప్పదు, ఎందుకంటే అది కప్పం లేని సమానుల కూటమి. ఆ సమానుల గతి ఏమైందో యూదు తెగల బహిష్కరణ మరియు ఖురైజా (ఖందక్ యుద్ధం తర్వాత నాశనమైన మదీనా యూదు తెగ) పతనం ద్వారా చెప్పబడింది. ధిమ్మాకు దగ్గరి ఉదాహరణ ఖైబర్ (628లో జయించిన యూదుల ఒయాసిస్), అక్కడ జయించబడిన వారు తమ భూమిని ఉంచుకుని, దాని దిగుబడిలో కొంత భాగాన్ని అప్పగించారు.

జిజియా పన్నును వారి ఆదాయ మార్గాలను బట్టి వర్గీకరించారు: ధనికులు ఎక్కువ, పేదలు తక్కువ చెల్లించేవారు మరియు స్త్రీలు, పిల్లలు, నిరుపేదలకు మినహాయింపు ఉండేది. 1058లో మరణించిన అల్-మావర్దీ, ఒక రాజకేయ, న్యాయశాస్త్రవేత్త దాని గురించి కచ్చితత్వంతో రాశారు,

ఆ పన్ను ఒక కప్పం, అలాగే అది హోదాకు చిహ్నం కూడా. ఆ రక్షణలు వాస్తవమైనవి. క్రైస్తవులు, యూదులు ఆరాధనలు చేసుకునేవారు, తమ చర్చిలను, సినగాగ్‌లను నిర్వహించుకునేవారు, మరియు వివాహ, విడాకుల, వారసత్వ విషయాలను తమ సొంత న్యాయమూర్తుల ఎదుట పరిష్కరించుకునేవారు. వారికి ఆస్తులు ఉండేవి, వారు వ్యాపారం చేసేవారు మరియు న్యాయస్థానాలను ఆశ్రయించేవారు.

కైరో జెనిజా (మధ్యయుగపు సినగాగ్‌లోని ఒక గిడ్డంగి, దానిలోని వేలాది పత్రాలు ఇప్పటికీ లభ్యమవుతున్నాయి) ప్రకారం, ఫుస్టాట్ (ఆధునిక కైరో పక్కన ఉన్న పాత నగరం)కు చెందిన యూదు వ్యాపారులు భారతదేశానికి సరుకులను పంపేవారు. మరియు ఖలీఫాల (ముస్లిం ప్రపంచాన్ని పాలించిన ప్రవక్త వారసులు) ఆస్థానాలు క్రైస్తవ వైద్యులు, అనువాదకులతో నిండి ఉండేవి. వారిలో బుఖ్తీషూ కుటుంబం ఒకటి కాగా, హునైన్ ఇబ్న్ ఇషాఖ్ మరొకరు. వీరు గ్రీకు విజ్ఞానాన్ని అరబిక్‌లోకి అనువదించారు..

కాలక్రమేణా ఆంక్షలు మరింత కఠినమయ్యాయి. ఉమర్ సంధి (రెండవ ఖలీఫా పేరు మీద, జయించబడిన క్రైస్తవులపై విధించిన షరతుల సమితి)ని స్వయంగా ఖలీఫానే రూపొందించినట్లుగా చెబుతారు 

న్యాయశాస్త్రవేత్తలు ఈ నియమాలను తప్పనిసరిగా పాటించాల్సినవిగా పరిగణించగా, నగరాలు వాటిని ఐచ్ఛికమైనవిగా భావించాయి. వాటిని అమలు చేయాలనుకున్న పాలకుడు అమలు చేయవచ్చు, చేయకూడదనుకున్న పాలకుడు చూసీచూడనట్లు వదిలేయవచ్చు.

రక్షిత వర్గంలోకి ఎవరు రావాలనే విషయమే వివాదాస్పదమైంది. యూదులు, క్రైస్తవుల విషయంలో ఒక పరిష్కారం కుదిరింది; జొరాస్ట్రియన్‌లను 'గ్రంథ ప్రజలు'గా పరిగణించాలని ముస్లింలను ఆదేశించే ఒక హదీసు ఆధారంగా వారిని చేర్చుకున్నారు. బహుదేవతారాధకుల విషయమే వివాదాస్పదంగా మారింది. హనఫీ మరియు మాలికి న్యాయశాస్త్రవేత్తలు  వారిలో చాలా మందిని, ముఖ్యంగా అరబ్బేతరులను అంగీకరించారు, అయితే షాఫియీలు మరియు హంబలీలు మాత్రం తమ వైఖరిని మరింత గట్టిగా సమర్థించారు.

ఎనిమిదవ శతాబ్దంలో సింధ్‌ను జయించిన అరబ్బులు అప్పటికే హిందువులను ధిమ్మీలుగా పరిగణించారు, ఆ తర్వాత ఢిల్లీ సుల్తానేట్ కూడా అదే చేసింది. ధిమ్మీ అనుమతితో జీవించే ఒక పౌరుడు; అతని భిన్నత్వానికి పన్ను విధించబడినది.  

కానీ, అదే శతాబ్దాలలోని క్రైస్తవ రాజ్యాలతో పోల్చి చూస్తే, అక్కడ భిన్నాభిప్రాయాలు ఉన్నవారిపై పన్ను విధించడం కంటే ఎక్కువగా వారిని తగలబెట్టడం లేదా తరిమివేయడం జరిగేది. అటువంటి పరిస్థితులలో, ఈ ఏర్పాటు ఒక అల్పసంఖ్యాక వర్గానికి ప్రాణవాయువును మిగిల్చింది. ప్రాణవాయువు అనేది మిగతా అన్నింటికీ మొదటి షరతు.

ఇది పంతొమ్మిదవ శతాబ్దపు ఒట్టోమన్ సంస్కరణల వరకు ఏదో ఒక రూపంలో కొనసాగింది. 

సిల్హెట్ తిరుగుబాటు-1782 మొహర్రం రోజున సిల్హెట్‌లో పిర్జాదాలు బ్రిటిష్ వారిని సవాలు చేశారు - Pirzada challenged the British on Muharram of 1782 in Sylhet- SylhetUprising

 

1782 డిసెంబర్ 16న, అనగా 1197 హిజ్రీ మొహర్రం 10వ తేదీన, హదీ మియాన్ మరియు మెహందీ మియాన్‌గా ప్రసిద్ధి చెందిన సిల్హెట్ పిర్జాదాలు, ఒక తాజియాదారీలో పాల్గొంటున్నారు. చుట్టుపక్కల ప్రాంతాల నుండి పెద్ద సంఖ్యలో ముస్లిం నివాసితులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు.

ప్రజలు మొహర్రం ఊరేగింపును నిర్వహిస్తున్నారు, ఈ ఊరేగింపులో సంతాపం పాటిస్తున్నారు, మరియు పెద్ద సంఖ్యలో ప్రజలు తమ శరీరాలపై బాకులు, ఖడ్గాలతో ఆజాదారీ చేస్తున్నారు. ఆ ఊరేగింపు సిల్హెట్‌లోని షాహీ ఈద్గా గుండా వెళ్లి కొండను చేరుకుంది. అకస్మాత్తుగా, 50 మందికి పైగా బ్రిటిష్ సైనికులు వచ్చి ఊరేగింపులో పాల్గొన్నవారిపై దాడి చేశారు. ముఖాముఖి పోరాటం జరగడంతో, చాలా మంది గాయపడ్డారు. ఆ తర్వాత కొద్దికాలానికే పిర్జాదాలైన సయ్యద్ మహమ్మద్ హాదీ, సయ్యద్ మహమ్మద్ మెహందీ కూడా తీవ్రంగా గాయపడి అమరులయ్యారు. సిల్హెట్ సూపరింటెండెంట్ అయిన రాబర్ట్ లిండ్సే స్వయంగా వారిని కాల్చి చంపాడు.

ఒక విధంగా, భారతదేశంలో బ్రిటిష్ వారికి వ్యతిరేకంగా జరిగిన మొదటి పోరాటం ఇదే. 1778లో, బ్రిటిష్ ఇండియా కంపెనీ రాబర్ట్ లిండ్సేను సిల్హెట్ కలెక్టర్‌గా నియమించింది. 1781లో సిల్హెట్ ప్రాంతాన్ని ఒక భారీ వరద ముంచెత్తింది. ఇది మానవులకే కాకుండా జంతువులకు, పంటలకు కూడా గణనీయమైన నష్టాన్ని కలిగించింది. ఈ వరద వల్ల ఆ ప్రాంత జనాభాలో మూడో వంతు మంది మరణించారు.

వరద సర్వస్వం నాశనం చేయడంతో ప్రజలు తీవ్ర ఆగ్రహానికి గురయ్యారు. ఆ ప్రాంతంలో శక్తివంతమైన వ్యక్తులుగా ఉన్న పిర్జాదాలు, అస్సాం మరియు బెంగాల్‌లలో గణనీయమైన గౌరవం మరియు ప్రతిష్టను కలిగి ఉండేవారు. షా జలాల్ వారసులమని చెప్పుకునే ఈ సయ్యద్ కుటుంబం ఆ ప్రాంతంలో గణనీయమైన పలుకుబడిని కలిగి ఉండేది, మరియు ప్రజలు వారి మాటే వినేవారు.

బ్రిటిష్ వేగులు   పిర్జాదాల గురించి కలెక్టర్‌కు తెలియజేశారు, పిర్జాదాల కదలికలపై నిఘా ఉంచమని జమాదార్‌ను ఆదేశించారు. ఇంతలో, మొహర్రం 10వ తేదీన పిర్జాదాలు తిరుగుబాటు చేశారని ఎవరో కలెక్టర్‌కు తెలియజేశారు. ఆ తర్వాత లిండ్సే మరియు అతని మనుషులు సిల్హెట్ కొండలపై మొహర్రం ఊరేగింపు తీసుకెళ్తున్న ప్రజలను చుట్టుముట్టి లొంగిపోమని కోరారు. తర్వాత ముఖాముఖి పోరాటం జరిగింది.

లిండ్సే మరియు పిర్జాదాలు ఒకరినొకరు సవాలు చేసుకుని, కత్తి యుద్ధానికి దిగారు. ఆ పోరాటంలో, పిర్జాదా లిండ్సే కత్తిని విరిచేశాడు. అప్పుడు లిండ్సే తన పిస్టల్‌ తో కాల్పులు జరిపి, పిర్జాదాను అక్కడికక్కడే చంపేశాడు. ఈ యుద్ధంలో పిర్జాదాతో సహా ఐదుగురు అమరులయ్యారు మరియు ఒక ఆంగ్ల సైనికుడు మరణించాడు.