ఇస్లాంలో సంగీత స్థానం Place of Music in Islam

 

ఇస్లాంలో సంగీతానికి అనుమతి ఉందా లేదా అనేది చర్చించదగిన  అంశము.

ఇస్లాం చరిత్రను పరిశిలిస్తే ప్రవక్త సల్లల్లాహు అలైహి వ సల్లం సంగీతం వాయించడానికి అభ్యంతరం చెప్పని కొన్ని సందర్భాలు కలవు.  మదీనా మహిళలు డఫ్ (సంగీత వాయిద్యం) తో కూడిన పాటలతో ప్రవక్త సల్లల్లాహు అలైహి వ సల్లం  రాకను స్వాగతించారు.. ఈద్ రోజున, ప్రవక్త సల్లల్లాహు అలైహి వ సల్లం హజ్రత్ ఆయేషాతో కలిసి బెడౌయిన్‌లు మస్జిద్ ప్రాంగణం లో డఫ్ పాడటం మరియు వాయించడం చూశారు.

ఖురాన్ "లహ్వా-అల్- హదీస్" అనే పదాన్ని వ్యర్థ వినోదం అని అర్థంలో వాడింది.  “కొందరు ఎలాంటి జ్ఞానం లేకుండానే, ఇతరులను అల్లాహ్ మార్గం నుండి దూరం చేయడానికి మరియు దానిని అపహాస్యం చేయడానికి మాత్రమే వ్యర్థమైన మాటలను (లహ్వ-అల్-హదీస్) ఉపయోగిస్తారు. వారికి అవమానకరమైన శిక్ష పడుతుంది”. (లుఖ్మాన్:6)

’పై ఆయాత్ లో  'సంగీతం' అనే పదం ఉపయోగించబడలేదు, కానీ ఇస్లామిక్ వ్యాఖ్యాతలు మరియు భాష్యకారులు commentators and exegetes 'లహ్వ Lahw ' అంటే సంగీతం అని అర్థం చెప్పారు. లహ్వ-అల్-హదీస్ Lahw-al-hadith అంటే అక్షరాలా మాటల ఆట. ఈ వ్యాఖ్యానం ఆధారంగా, ఖురాన్ సంగీతాన్ని పూర్తిగా తిరస్కరిస్తుందని భాష్యకారులు నిర్ధారించారు. కానీ హదీసులు మరియు పవిత్ర ప్రవక్త జీవితంలోని సంఘటనలను బట్టి చూస్తే, ఇస్లాంలో సంగీతం పూర్తిగా నిషేధించబడలేదని మరియు లహ్వ-అల్-హదీస్ అన్ని రకాల సంగీతం మరియు వినోదాన్ని కవర్ చేయదని చెప్పవచ్చు.

లుఖ్మాన్ సురా లోని పై ఆయాత్ , ప్రజలను అల్లాహ్ మార్గం నుండి దూరం చేసే మరియు దానిని అపహాస్యం చేసే వినోద సాధనాన్ని నిరసించడం అని కూడా అర్థం చేసుకోవచ్చు. ఈ వ్యాఖ్యానం ప్రకారం, సానుకూల ప్రయోజనాల positive purposes కోసం ఉపయోగించే సంగీతం వ్యర్థమైన వినోదం లేదా లహ్వ-అల్-హదీస్ పరిధిలోకి రాదు.

ప్రాచీన కాలం నుండి కూడా సంగీతం సానుకూల ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగించబడింది. ఈజిప్ట్, చైనా, గ్రీస్ మరియు రోమ్‌లలో, శారీరక మరియు మానసిక రుగ్మతలకు చికిత్స కోసం సంగీతాన్ని ఉపయోగించారు.

 గొప్ప ముస్లిం వైద్యుడు మరియు శాస్త్రవేత్త అవిసెన్నా (అబి సినా) వ్యాధులను నయం చేయడంలో సంగీతం ఉపయోగపడుతుందని భావించారు. 7వ మరియు 8వ శతాబ్దాలలో అబ్బాసిద్ ఖలీఫాల కాలంలో, బిమారిస్తాన్ అని పిలువబడే ప్రభుత్వ ఆసుపత్రులలో సంగీత చికిత్సను ఉపయోగించారు. ఆ రోజుల్లో, ప్రతి విద్యావంతుడికి సంగీతం తప్పనిసరిగా ఉండేది. వాస్తవానికి, అరబ్బులు సంగీత కళను అభివృద్ధి చేశారు మరియు ఉమయ్యద్ కాలానికి చెందిన ఇబ్న్ మిస్జాను 'ఇస్లామిక్ సంగీత పితామహుడు' అని పిలుస్తారు.

ఆధునిక యుగంలో, సంగీత చికిత్స గణనీయంగా అభివృద్ధి చెందింది. ఖురాన్ కేవలం ‘లహ్వ-అల్-హదీస్‌’ను మాత్రమే నిరసించింది కాబట్టి, ఖురాన్ సంగీతం యొక్క చికిత్సా వినియోగానికి వ్యతిరేకం కాదని మరియు కేవలం అనైతిక లేదా అశ్లీల సంగీత వినియోగానికి మాత్రమే వ్యతిరేకమని భావించవచ్చు.

సూఫీలు ​​కూడా తమ సమా (సూఫీ సంగీతం) సమావేశాలలో సంగీతాన్ని ఉపయోగించారు, కాని సూఫీ తత్వంలోని అన్ని తరికాలు/శాఖలు సమాలో సంగీతం వాడకాన్ని ఆమోదించవు. కొన్ని సూఫీ తరికాలు/శాఖలు సమాలో సంగీతాన్ని నియంత్రిత పద్ధతిలో ఉపయోగించడానికి అనుమతిస్తాయి.

చాలా మంది ప్రముఖ సూఫీలకు సంగీత వాయిద్యాలు వాయించడం కూడా తెలుసు. మౌలానా జలాలుద్దీన్ రూమీ సంగీతానికి అనుకూలంగా ఉండేవారు మరియు కొన్ని సంగీత వాయిద్యాలు వాయించడంలో నిపుణుడు. మౌలానా జలాలుద్దీన్ రూమీ ఆధ్యాత్మిక గురువు (ముర్షిద్) షమ్స్ తబ్రేజీకి సంగీత వాయిద్యాల వాడకం కూడా తెలుసు. గొప్ప ఉర్దూ-పర్షియన్ కవి మరియు ఖ్వాజా నిజాముద్దీన్ ఔలియా శిష్యుడు, అమీర్ ఖుస్రూ కూడా గొప్ప సంగీతకారుడు. సూఫీలు ప్రశాంతమైన సంగీతాన్ని అనుమతించదగినదిగా భావించారు

సంగీతం స్వతహాగా మంచి లేదా చెడు కాదు. మంచి ఉద్దేశ్యంతో ఉపయోగిస్తే మంచిది మరియు చెడు ప్రయోజనాల కోసం ఉపయోగిస్తే చెడ్డది. అసభ్యకరమైన నృత్యంతో పాటు వినిపించే సంగీతాన్ని ఆమోదించలేము లేదా అల్లాహ్ మార్గం నుండి ఒకరిని దూరం చేసే లేదా నైతిక విలువలను అపహాస్యం చేసే అసభ్యకరమైన పాటలతో కూడిన సంగీతాన్ని సమర్థించలేము. మనస్సును ప్రశాంతపరిచే మరియు శ్రోతలకు ఆధ్యాత్మిక ఓదార్పునిచ్చే సంగీతాన్ని అనుమతించవచ్చు.

 నైతిక మరియు మతపరమైన విలువలను పరిగణనలోకి తీసుకుని పండుగలు లేదా సామాజిక కార్యక్రమాలలో వినిపించే  సంగీతం ఆమోదించబడింది. సంగీతంతో సహా సామాజిక ప్రాముఖ్యత కలిగిన ప్రతి విషయంలోనూ ఇస్లాం మితమైన విధానాన్ని నిర్దేశిస్తుంది.